Ο χώρος

Οι δρόμοι ανοίγονται περπατώντας… Ζούμε σε μια εποχή ανόδου της ασημαντότητας. Σε μια κοινωνία που η εμπορευματοποίηση όλων των ζωνών του δημόσιου χώρου τείνει να πνίξει ολοκληρωτικά τη ζωή. Σε μια εποχή όπου ο έρωτας και η ελευθερία αποτελούν το μεγαλύτερο εχθρό κάθε εξουσίας. Στην εποχή που η αντίσταση αποτελεί όχι μόνο καθήκον αλλά και ζωτικό όρο επιβίωσης. Ζούμε στην εποχή της πλήρους εξατομίκευσης. Στην εποχή που ο νόμος τους ισχυρού γίνεται ηθικός κανόνας του καθημερινού κανιβαλισμού. Στην εποχή που όποιοι αποφασίζουν να υπερασπίσουν πράγματα εύθραυστα όπως η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θεωρούνται επικίνδυνοι. Ζούμε σε μια εποχή που άνθρωποι δίπλα μας σιτίζονται από τα σκουπίδια, που κάποιοι άνθρωποι ονομάζονται “λαθραίοι” και κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή παραδίδονται στα δολοφονικά ένστικτα ταγμάτων εφόδου. Στην εποχή που το να πουλάς και να αγοράζεις ανθρώπους έγινε ο κανόνας της αγοράς και η αγορά ο κανόνας της κοινωνίας. Ζούμε στην εποχή των δολοφόνων, στην εποχή των τεράτων.

Σε αυτήν ακριβώς την εποχή αποφασίσαμε να μαζευτούμε μαζί, να συλλέξουμε σαν πολύτιμο νερό όλες τις μικρές καθημερινές μας αρνήσεις. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα δημόσιο χώρο για να κάνουμε δυνατά όσα η μέγγενη των ιδιωτικών συμφερόντων, του λυσσαλέου ανταγωνισμού, της εμπορευματοποίησης, του ατομισμού, μας αρνούνται. Δεν έχουμε αυταπάτες, δεν “πουλάμε” αυταπάτες. Δεν διακηρύσσουμε πως κτίζουμε μέσα σε τέσσερις τοίχους μια ζωή καθημερινής ελευθερίας. Δεν πιστεύουμε σε ζώνες ελευθερίας που μπορούν να επιβιώσουν μέσα στο πέλαγος της βαρβαρότητας. Για αυτό και το εγχείρημα μας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα μικρό παράδειγμα δίπλα στα άλλα. Ένα παράδειγμα που θα μείνει ζωντανό μόνο αν λειτουργεί ανατροφοδοτούμενο από της ζωντανές ανάσες ενός κινήματος ανατροπής. Αν αναπνέει από την πνοή της κοινωνίας.

Αποφασίσαμε λοιπόν να προχωρήσουμε κόντρα στην απαισιοδοξία των καιρών δημιουργώντας έναν χώρο που όπως πιστεύουμε θα πραγματώνει στιγμές από το μέλλον που θέλουμε να ζήσουμε. Δεν βλέπουμε την λειτουργία ενός τέτοιου χώρου ως πρόταγμα/πρόταση για μια άλλη κοινωνία. Όμως, παρότι γνωρίζουμε τους κινδύνους ενσωμάτωσης παρόμοιων εγχειρημάτων μέσα στα πλαίσια της σημερινής ανταγωνιστικής και εξουσιαστικής κοινωνίας θεωρούμε τη δημιουργία και λειτουργία χώρων ελευθερίας και αυτό-οργάνωσης των αναγκών μας απαραίτητο όρο του αγώνα για μια άλλη ζωή. Αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία του κοινωνικού κέντρου ως χώρου ελευθερίας που θα αποτελεί πρώτα και κύρια άσυλο έκφρασης για όσους το κυρίαρχο φαντασιακό αποκλείει από το δημόσιο χώρο (λοατ), για ανθρώπους που η καταπιεστική παρουσία των μηχανισμών καταστολής αμφισβητεί ακόμα και το δικαίωμά τους στη ζωή (μετανάστες), για δράσεις συλλογικής οργάνωσης των αναγκών που προτάσσουν την αξιοπρέπεια στον αντίποδα της φιλανθρωπίας, την αυτό-οργάνωση των “από το κάτω” απέναντι στην γραφειοκρατική οργάνωση της εξουσιαστών.

Στο κοινωνικό κέντρο Πάτρας λειτουργούν: χώρος εκδηλώσεων και εκθέσεων, παιδότοπος, κοινωνικό φροντιστήριο για μαθητές και φοιτητές, δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη, αναγνωστήριο, ομάδες προβολών, ομάδα χορού, μαθήματα ξένων γλωσσών. Η λειτουργία ενός τέτοιου χώρου δεν μπορεί παρά να είναι μια δυναμική διαδικασία την οποία διαμορφώνουν συνεχώς οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων αλλά και η αλληλόδραση με την κοινωνία. Ο χώρος είναι ανοιχτός σε ιδέες, προτάσεις, νέες ομάδες, πάντα σε πνεύμα ισότητας, αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης.

Το Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας πριν μετακομίσει στεγαζόταν στην συμβολή των οδών Ρήγα Φεραίου και Τσαμαδού.

Ακολουθούν φωτογραφίες του παλαιού χώρου.