Monthly Archives: January 2018

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κεφάλαιο Β’ – Η Χοάνη της Καριέρας

§ 1 – Glengarry Glen Ross

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου ’18, στις 9:30μ.μ., στο Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας

Glengarry Glen Ross
[James Foley, 1992 – 100′]

Οι πωλήσεις αποτελούν έναν από τους βασικότερους τομείς της σύγχρονης εργασίας και το κύρος «επιστημονικών» κλάδων της οικονομίας, όπως το μάρκετινγκ και η διαφήμιση φροντίζει να παρέχει το «ασφαλές» υπόβαθρο ενασχόλησης με το αντικείμενο αυτό, με το κίνητρο για υψηλότερο μισθό/μπόνους να συντονίζει κάθε σενάριο, κάθε υποκρισία, κάθε ψέμα προς επίτευξή τους. Τα προσωπικά στοιχεία ανθρώπων που συλλέγονται με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο και αδιάφορα από αυτόν (το ευμετάβλητο της νομιμότητας όσον αφορά τα προσωπικά δεδομένα, και όχι μόνο, παραμένει δεδομένο), αναλύονται από ανώτερα στελέχη του τομέα των πωλήσεων και δημιουργούν λίστες υποψηφίων πελατών μέσω προωθητικών ενεργειών, κατάλληλες για κάθε προϊόν. Οι στοχευμένες αυτές λίστες αποτελούν το «ιερό δισκοπότηρο» των πωλήσεων και από τη στιγμή που αυτές αποτιμούνται με υπέρογκα ποσά, πρέπει να δοθούν στους κατάλληλους πωλητές προς απόσβεση της αγοράς τους και κερδοφόρας αξιοποίησής τους.

Ο καλός πωλητής «κλείνει δουλειές» και «πουλάει πολύ». Δεν έχει σημασία τι πουλάει ούτε πώς το πουλάει, αρκεί να το κάνει. Οποιοσδήποτε δε μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή τη συνθήκη, η οποία προφανώς είναι σχετικοποιημένη βάσει των δυνατοτήτων του πωλητή με τις περισσότερες πωλήσεις, «καρατομείται», απολύεται. Η όποια γνωστική ασυμφωνία παρατηρείται, αποτελεί αδυναμία και η εργασιακή ή συναδελφική δεοντολογία κατακρημνίζεται μπρος στην ολοκληρωτική απουσία της κατ’ επίφαση δεοντολογίας πωλήσεων, με θύματα όσους αδυνατούν να συμμορφωθούν με τους κανόνες «αρένας» αυτής της αγοράς εργασίας.

Το «Glengarry Glen Ross» αποτελεί τη διασκευή για τον κινηματογράφο του ομώνυμου θεατρικού έργου (1983) του David Mamet (ο οποίος υπογράφει και το σενάριο της ταινίας), η οποία προβλήθηκε και στην Ελλάδα το 1992 με τον ατυχέστατο τίτλο «Οικόπεδα με Θέα». Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα αμερικανικό μεσιτικό γραφείο, παρακολουθώντας δυο ημέρες από τη ζωή των πωλητών του και των αδυσώπητων προϋποθέσεων που τους τίθενται για να κρατήσουν τη δουλειά τους. Αποτελεί μια στοχευμένη κριτική απέναντι στο σύστημα που γεννά τις αδίστακτες πρακτικές προωθητικών ενεργειών πωλήσεων και εργασιακού ανταγωνισμού. Ξεμπροστιάζει την απάνθρωπη οπτική του κεφαλαίου για τη μισθωτή εργασία στο βωμό του κέρδους και καταδεικνύει την επισφάλεια της καριέρας που χτίζεται με τους αμοραλιστικούς όρους που αυτό επιβάλλει.

Η σκηνοθεσία του James Foley είναι πολύ καλή, με το «κοφτό» μοντάζ σκηνών να δίνει εξαιρετικό ρυθμό σε μια ταινία που δεν κρύβει το θεατρικό παρελθόν της. Βέβαια, αυτά που κλέβουν την παράσταση και αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ταινίας είναι οι σφιχτοδεμένοι, γεμάτοι σεξιστικές αναφορές – επιδεικνύοντας τις πατριαρχικές καταβολές του θέματος που πραγματεύεται – διάλογοι του Mamet, που είχε την τύχη να ερμηνευτούν από ένα ανεπανάληπτο cast, με τους Al Pacino, Jack Lemmon, Alec Baldwin, Alan Arkin, Ed Harris, Kevin Spacey και Jonathan Pryce να συνεργάζονται άψογα μπροστά στο φακό και να μας χαρίζουν με υποδειγματική υποκριτική δεινότητα μια από τις καλύτερες ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου.


Τις υπόλοιπες ταινίες του κύκλου θα τις βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Reggae Θεματικό Καφενείο – Κεφάλαιο Γ’:

Rhymes about the One

Παρασκευή 22/12/17, στις 10μ.μ.

Reggae θεματικό καφενείο με αναφορές στη θρησκευτική – πολιτική – πολιτισμική παράδοση των Rastafari.

Ενταγμένο στο κλίμα των ημερών είναι το τρίτο μέρος των θεματικών μας καφενείων με θέμα τη μουσική κουλτούρα της Jamaica και δη της Reggae. Σε λίγες μέρες ο εορτασμός της ενσάρκωσης του χιλιοτραγουδισμένου και πολυπροφητεμένου μεσσία (το Χριστό σας λέει…), θα συγκινήσει τα πλήθη των απανταχού Χριστιανών για 2017η συνεχή χρονιά, και μας δίνει την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στα Άδυτα των Αδύτων της Άγιας Δισκοθήκης.

Δραττόμενοι, λοιπόν, την ευκαιρία θα μιλήσουμε εν συντομία για το Ρασταφαριανισμό, τις αναφορές του και τις επιρροές του στη σύγχρονη κουλτούρα της Jamaica. Ο Ρασταφαριανισμός, αν και αδόκιμος σαν όρος καθώς οι Ρασταφάρι θεωρούν πως δεν πρόκειται για δόγμα αλλά για ζωντανό κίνημα στην ουσία, εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1930 στη Jamaica – θα λέγαμε ως πνευματικό προϊόν της δράσης του Μarcus Garvey και της UNIA. Ο Garvey προφήτεψε πως ο επόμενος αυτοκράτορας της Αιθιοπίας θα είναι και η ενσάρκωση του Μεσσία, ο οποίος θα απελευθερώσει τους απανταχού καταπιεσμένους μαύρους από τα δεσμά των λευκών καταπιεστών και θα τους οδηγήσει πίσω στην Αφρική.

Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε κατά το ήμισυ το 1930 όταν αυτοκράτορας ανακηρύχθηκε ο Ras Tafari Makonnen, που πλέον θα μετονομαζόταν σε «Haile Selassie I». Αν και ο ίδιος δεν αποδέχτηκε ποτέ το χρίσμα και το χάρισμα, αυτό δεν εμπόδισε εκατομμύρια Αφρικανών σε ολόκληρο τον κόσμο να τον λατρεύουν και να τον εξυμνούν, κάτι που έχει εντυπωθεί έντονα φυσικά και στη μουσική, εν προκειμένω στην post industrial eclectic minimal (αν υπάρχει κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Κορύφωση στην ακούσια πορεία του ως Μεσσίας των Ράστα ήταν η Groundation Day, η 21η Απριλίου 1966 (ένα χρόνο πριν από τη χούντα, σε ελεύθερο συνειρμό), η έλευση του Haile Selassie στη Jamaica! Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν να τον υποδεχτούν και οι εκδηλώσεις θαυμασμού και λατρείας υπήρξαν πρωτοφανείς. Παρόλο που ο ερχομός του Selassie δεν άλλαξε κάτι απτό στη ζωή των Ράστα, ένας διπλωματικός χειρισμός αποτέλεσε και σημαντική αναθεώρηση των αρχών του Ρασταφαριανισμού, καθώς κάλεσε τους πιστούς του να μην περιμένουν μια εκ των άνωθεν απελευθερωτική παρέμβαση, αλλά να προσπαθήσουν οι ίδιοι να παλέψουν και να απελευθερώσουν τους εαυτούς τους και την περιοχή που ήδη βρίσκονται.

Η θεμελίωση των βασικών αρχών του κινήματος των Ράστα έγινε από το Leonard Howels, o οποίος την περίοδο του Α’ Π.Π. εργαζόταν ως ναυτικός στις Η.Π.Α και τότε ήρθε σε επαφή με την UNIA και το Marcus Garvey, κάτι που επέδρασε καταλυτικά στη μετέπειτα ζωή του. Μαζί με τους Joseph Hibbert, Archibald Dunkley και τον Robert Hinds έγιναν ουσιαστικά οι πρώτοι κήρυκες του Ρασταφαριανισμού, που είθισται να είναι ένα μείγμα Παναφρικανισμού, Προτεσταντισμού, και Ιουδαϊσμού. Ως ιερά βιβλία θεωρούνται η Εβραϊκή Βίβλος και το Kebra Nagast, ένα Αιθιοπικό μεσαιωνικό θρησκευτικό κείμενο. Oι Ράστα συνηθίζεται να φέρουν τη χαρακτηριστική κόμη αυτή με τις γνωστές μας τζίβες ή dreadlocks αν και θεωρούνται προαιρετικές (ο Howels π.χ. δεν είχε). Ενταγμένη στην καθημερινότητα των Ρασταφάρι είναι η περίφημη τελετουργική χρήση κάνναβης, η οποία χρησιμοποιείται σαν μέσο διαλογισμού και επαφής με το «όλον». Παρ’ όλα αυτά δεν τυγχάνει καθολικής αποδοχής, καθώς το κάπνισμα της είναι βλαβερό προς τον οργανισμό και έρχεται σε σύγκρουση με την ιδέα της προστασίας του σώματος, ως το ναό στον οποίο κατοικεί πνεύμα. Σε αυτό το …πνεύμα μπορούμε να υπογραμμίσουμε ότι η διατροφή των Ράστα είναι κυρίως χορτοφαγική, μπορεί να περιλαμβάνει και ψάρια καθώς αυτά δόθηκαν από τον Χριστό με θαύμα στον Εβραϊκό λαό «κατά τας γραφάς». Ορισμένοι πάλι είναι φανατικοί ωμοφάγοι απορρίπτοντας ως πράξη βίας ακόμα και την κατεργασία της τροφής. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με το πόσο ορθόδοξα είναι τα πιστεύω του καθενός και της κοινότητας που ανήκει.

Ύστερα από την επίσκεψη του Haile Selassie στη Jamaica, θα μπορούσαμε να πούμε οτι ο Ρασταφαριανισμός ανέπτυξε περισσότερα ελευθεριακά χαρακτηριστικά. Οι προφητείες, οι παραλληλισμοί με τον χριστιανισμό και οι φανατικές εκδηλώσεις του Παναφρικανισμού άρχισαν να λαμβάνουν μεταφορικό χαρακτήρα και πλέον αποτελούν περισσότερο στοιχείο της λαογραφίας των εκτοπισμένων Αφρικανών παρά θρησκευτικό-πολιτικό πρόταγμα. Οι Ρασταφάρι αντιτάσσονται σε κάθε είδους βία εκτός αν πρόκειται για αυτοάμυνα και προκρίνουν την ενότητα όλων των εμβίων και άβιων όντων, ενώ χαρακτηριστική είναι η χρήση των ιδιωματισμών «i and i» και του «inity» αντί του «unity», που περιγράφουν λεκτικά την ενότητα του ατόμου με το σύνολο και αντιστρόφως.

Γενικά το γλωσσικό ιδίωμα ή ντοπιολαλιά της Jamaicaνης “Patois” (Πατουά) παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς πρόκειται για μια μείξη της Αγγλικής με Αφρικάνικες λέξεις και ιδιαίτερο τονισμό. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι στη Πατουά οι προσωπικές αντωνυμίες έχουν σχεδόν αντικατασταθεί από το Α’ ενικό, το «Ι» που αναφέρθηκε παραπάνω σε μια προσπάθεια η ιδεολογία να αποτυπωθεί στην καθημερινότητα, όπως και το ότι αποφεύγεται η χρήση αρνητικών εννοιών. Όπου είναι αδύνατο να αποφευχθεί, παρατηρείται η αξιοσημείωτη μεταστροφή εννοιών, όπως π.χ. το «understand» (κατανοώ) στη Πατουά έχει μεταστραφεί σε «overstand» (κάτι σαν «επινοώ» σε ελεύθερη μετάφραση), εξαιτίας του «under-» που σημαίνει «υπό-». Λέξεις όπως το «forward» χρησιμοποιούνται συχνά στην καθομιλουμένη τονίζοντας τον προοδευτικό χαρακτήρα του Rastafari livity.

Αυτά τα ολίγα και συνοπτικά θα μας συντροφεύσουν ρυθμικά και μέσα από στίχους σε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα και χαρακτηριστική πτυχή της Reggae μουσικής. Τα υπόλοιπα από κοντά!

Step Forward Connection – SFC
Rootstep Bros

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κεφάλαιο Α’ – Η Ανάγκη για Αξιοπρέπεια

§ 3 – Rosetta

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου ’17, στις 9:30μ.μ., στο Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας

Rosetta
[Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne, 1999 – 95′]

Η Rosetta είναι ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι που ζει με την αλκοολική μητέρα της στην επαρχία Seraing στο Βέλγιο, και προσπαθεί να βρει μια δουλειά προκειμένου να ξεφύγει από την κατάσταση στην οποία ζει. Η ταινία έχει ένα «ντοκυμαντερίστικο» ύφος καθώς είναι γυρισμένη με κάμερα στο χέρι και προβάλλει την καθημερινή ρουτίνα της Rosetta.

Η στιγμή που βιώνουμε περισσότερο την ψυχοσύνθεση της Rosetta – ενός ατόμου που επιθυμεί περισσότερο από τίποτα να βρει δουλειά – είναι κατά τη διάρκεια των βραδινών της προσευχών. Εκεί το κορίτσι υπενθυμίζει στον εαυτό της, την ταυτότητά της και τους στόχους της. Αρχικά μιλάει στον εαυτό της ως «Εσύ» και στη συνέχεια ως «Εγώ» και δίνει την αίσθηση πως ξαναβρίσκει έναν εαυτό που είχε εγκαταλειφθεί στην καθημερινότητα.

Η Rosetta έχει φιλικές σχέσεις με τον Riquet, έναν συνομίληκό της, ο οποίος εργάζεται σε ένα μαγαζί με βάφλες. Η Rosetta, στην ανάγκη της για εργασία ως μέσο επιβίωσης, θα χρησιμοποιήσει εργαλειακά τη φιλία της με τον Riquet, προκειμένου να βρει μια θέση εργασίας. Η ταινία δίνει μια κλειστοφοβική αίσθηση και γίνεται μια κραυγή για αξιοπρέπεια απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τους μηχανισμούς που τον διαιωνίζουν.


Τις υπόλοιπες ταινίες του κύκλου θα τις βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κεφάλαιο Α’ – Η Ανάγκη για Αξιοπρέπεια

§ 2 – Ο Θάνατος του Εργάτη

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου ’17, στις 9:30μ.μ., στο Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας

Ο Θάνατος του Εργάτη / Workingman’s Death
[Michael Glawogger, 2005 – 122′]

 

Δε μπορείς να τρως για οχτώ ώρες την ημέρα, ούτε να πίνεις για οχτώ ώρες την ημέρα – ούτε να κάνεις έρωτα για οχτώ ώρες την ημέρα – το μόνο που μπορείς να κάνεις για οχτώ ώρες είναι να δουλεύεις. Το οποίο είναι και η αιτία του γιατί ο άνθρωπος κάνει τον εαυτό του και όλους τους άλλους τόσο άθλιους και δυστυχισμένους.

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΦΩΚΝΕΡ

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, με την εξέλιξη της τεχνοεπιστήμης να είναι αλματώδης, παρέχοντας τη δυνατότητα στην πλειονότητα του – οικονομικά – ισχυρότερου δυτικού κόσμου να καλύπτει τις βασικές του ανάγκες με έναν πλήρως βιομηχανοποιημένο τρόπο, με αντάλλαγμα την μισθωτή του εργασία. Χωρίς να παραβλέπουμε τις εξαιρέσεις διαφόρων – οριακά – δυστοπικών αστικών γκέτο, η τροφή, η ένδυση, η στέγαση και η υγιεινή αποτελούν ζητήματα ως επί τω πλείστον λυμένα, με το αθέατο, για την πλειονότητα του κόσμου, τίμημα να πληρώνεται από τις ασθενέστερες οικονομικά περιοχές της υφηλίου, μέσα στο παγκοσμιοποιημένο πλέγμα οικονομικών συναλλαγών. Αυτή η φαινομενική οικονομική ευμάρεια του λεγόμενου «προηγμένου» ή «ανεπτυγμένου» κόσμου δεν οφείλεται, αλλού, παρά στην εκμετάλλευση της εργασίας ανθρώπων του «υπό ανάπτυξη» κόσμου, με τα εισαγωγικά να επισημαίνουν την ειρωνεία και τη φαιδρότητα των όρων. Εκατομμύρια εργάτες σε όλον τον κόσμο δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες, μέσα σε ένα σύστημα απόλυτης εκμετάλλευσης για να εξασφαλιστεί το χαμηλό κόστος των προϊόντων, αλλά και υπηρεσιών, τα οποία καταναλώνονται από τις δυτικές κοινωνίες. Αν και δεν είναι αποκλειστικά σύγχρονο φαινόμενο, έχουν γίνει υπολογισμοί που δείχνουν ότι, για να εξασφαλιστεί το βιοτικό επίπεδο και η κάλυψη των αναγκών του μέσου κατοίκου των δυτικών κοινωνιών, εργάζονται αποκλειστικά για κάθε έναν πάνω από 5 με 15 άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου, ενώ φυσικά, πολλαπλάσιοι είναι οι εργαζόμενοι στο δυτικό κόσμο που με τη σειρά τους συντηρούν τους πλουσιότερους, με τη σύγχρονη αθέατη ταξική πυραμίδα να διευρύνεται πολύ πέρα από τα εθνοκρατικά σύνορα, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την σύγχρονη προϋποθηκευμένη εργασία, διαμέσου της χρηματοπιστωτικής πρακτικής δανειοδότησης.

Ο Michael Glawogger με ένα οδοιπορικό σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική «συλλαμβάνει» με την κάμερά του ακραίες συνθήκες χειρωνακτικής εργασίας, εστιάζοντας με αφοσίωση στους ίδιους τους εργάτες. Στο «Θάνατο του Εργάτη» παρακολουθούμε αρχικά ανθρακωρύχους στην Ουκρανία, οι οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην δουλεύοντας σε παράνομα ανθρακωρυχεία, με τις συνθήκες ασφαλείας να απουσιάζουν παντελώς και τα σταχανοφικά «διδάγματα» της σοβιετικής εκβιομηχάνισης να αποτελούν σύγχρονα παραμύθια για μικρά παιδιά. Ακολουθεί η ανάβαση εργατών σε ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας για την εξόρυξη θειαφιού, με όρους σχεδόν ιεροτελεστίας, με τα κακοτράχαλα μονοπάτια και τον ανύπαρκτο εξοπλισμό να κάνει την κατάβαση να μοιάζει με άθλο. Το υπαίθριο σφαγείο ζώων της Νιγηρίας σοκάρει με το αποτρόπαιο, για τα δυτικά μάτια, θέαμά του, με το διαλυτήριο μεγάλων πλοίων στο Πακιστάν να ακολουθεί με παρόμοιους ρυθμούς. Η χαλυβουργία στην Κίνα εμφανίζεται ως η πλέον εκσυγχρονισμένη εκδοχή αυτής της «ακραίας» ιστορίας, με την αντίστιξη με το, κλειστό πλέον, εργοστάσιο χαλυβουργίας στο Ντούσιμπουργκ της Γερμανίας, που έχει μετατραπεί πια σε «ελεύθερο» πάρκο με τη βοήθεια μιας «εγκατεστημένης» καλλιτεχνικής δημιουργίας, να καταλήγει σε μια ιδιόρρυθμα αμφίσημη εκδοχή για το μέλλον.

Το ντοκιμαντέρ είναι χωρισμένο σε ανάλογα τιτλοφορούμενα κεφάλαια, με την απουσία αφηγητή και τις γνώμες των «ειδικών» να είναι αισθητές για όσους έχουν συνηθίσει τις νόρμες του είδους, δίνοντας τη θέση τους στις εικόνες και τα πλάνα των τόπων εργασίας (επενδυμένα με την εξαιρετική μουσική του John Zorn), την εργατική διαδικασία και τις κατά περίπτωση τελετουργίες άντλησης δύναμης για την ανταπόκριση στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, με μόνους σχολιαστές τους ίδιους τους εργάτες, την καθημερινότητά τους, τις ιδέες τους, τις απόψεις τους και την ανάγκη για επιβίωση να πλαισιώνει τα πάντα. Η τοποθέτηση και η κίνηση της κάμερας ακολουθεί τις κινήσεις των εργατών και του αντικειμένου εργασίας τους, παρακολουθώντας, χωρίς να παρεμβαίνει, τοποθετώντας στο απόλυτο προσκήνιο τους ίδιους τους εργάτες. «Ο Θάνατος του Εργάτη» έκανε μεγάλη αίσθηση το 2005 σε όλα τα φεστιβάλ στα οποία προβλήθηκε αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές από κοινό και κριτικούς, αν και δεν έγινε ευρύτερα γνωστός.


Τις υπόλοιπες ταινίες του κύκλου θα τις βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Queerγιακάτικο Καφενείο

Όπως κάθε Κυριακή, έτσι και στις 10 Δεκεμβρίου ’17 θα βρισκόμαστε στο Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας, Κορίνθου 139 (&Καρόλου),απο τις 8 μ.μ.

Σας περιμένουμε για να γνωριστούμε και να συζητήσουμε για νέες ιδέες και δράσεις

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Το Σάββατο 9 Δεκέμβρη ’17, η Παναγιώτα Ε. Χάδλα-Σκαρλάτου στην εκκλησία του αγίου Αλεξίου στην Πάτρα θα κάνει μια ομιλία με θέμα «Διαταραχές του ‘είμαι’, ‘φαίνομαι’, ‘αισθάνομαι’ και οι βιοηθικές τους προεκτάσεις στην κοινωνία».

Καταγγέλλουμε την συγκεκριμένη ομιλία ως τρανσφοβική καθώς με την χρήση του όρου διαταραχή ψυχιατρικοποιεί τα διεμφυλικά άτομα, κάτι το οποίο έχει καταστεί σαφές ότι δεν ισχύει από αρμόδιους φορείς όπως το Συμβούλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης και τον Συνήγορο του Πολίτη. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλη τρανσφοβική βία από ανθρώπους που με πρόσχημα κάποιους τίτλους σπουδών χρησιμοποιούν διαστρεβλωμένα την επιστήμη τους αναπαράγοντας έτσι προκαταλήψεις, στερεότυπα ακόμα και ρητορική μίσους προς μια ομάδα ανθρώπων που βιώνει ήδη τον αποκλεισμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Το blender ως μια ομάδα υπεράσπισης των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας δε μπορεί να αφήσει αναπάντητη μια ομιλία που αντιτίθεται στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού της ταυτότητας φύλου. Για το λόγο αυτό καλούμε κάθε αλληλέγγυα ομάδα και συλλογικότητα, καθώς και ολ@ εσάς που ενδιαφέρεστε για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας το Σάββατο 9 Δεκέμβρη στις 6.00 μ.μ. στον ναό του αγίου Αλεξίου, ώστε να μην αφήσουμε παραπάνω ψέματα και μίσος να σκορπιστούν εις βάρος της ΛΟΑΤΚΙA+ κοινότητας.

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κεφάλαιο Α’ – Η Ανάγκη για Αξιοπρέπεια

§ 1 – Μακριά Πετούν τα Σύννεφα

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου ’17, στις 9:30μ.μ., στο Κοινωνικό Κέντρο Πάτρας

Μακριά Πετούν τα Σύννεφα / Kauas Pilvet Karkaavat
[Aki Kaurismäki, 1996 – 96′]

Το «Μακριά πετούν τα σύννεφα» είναι μια κινηματογραφική παραγωγή του Φινλανδού σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι, με τους Κάτι Ούτινεν και Κάρι Βαάντεν. Μια ταινία για την ανεργία και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, μέσα από την ιστορία ενός ερωτευμένου νεαρού ζευγαριού που χάνει τις δουλειές του.

Η Ιλόνα χάνει την δουλεία της – στο εστιατόριο που δουλεύει – μετά την αναγκαστική απόφαση της ιδιοκτήτριας να το κλείσει. Την ίδια τύχη όμως θα έχει και ο σύζυγός της, που θα βρεθεί ανάμεσα στους τέσσερις από τους οκτώ οδηγούς τραμ, που θα πρέπει να απολυθούν από την εταιρία. Το ζευγάρι θα βρεθεί σε αδιέξοδο, η σχέση τους θα δεχτεί τις πρώτες ρωγμές και τα μαύρα σύννεφα θα αρχίσουν να συνωστίζονται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια τους. Το ερωτευμένο ζευγάρι όμως, δεν θα χάσει την ελπίδα του και αναθεωρώντας της πραγματικότητα θα αγωνιστεί για την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην ζωή.

Ο κινηματογράφος του Καουρισμάκι, περιφέρεται γύρω από τις καταπιεσμένες μορφές αυτού κόσμου. Χαρακτήρες, που αντιμετωπίζουν τις τραγωδίες της ύπαρξης και μέσα από τις δυσκολίες που βιώνουν, ανακαλύπτουν το τι είναι αληθινά σημαντικό στην ζωή τους. Προσεγγίζει έτσι, τραγικές πτυχές της ζωής με έναν αισιόδοξο τρόπο, δίνοντας στους χαρακτήρες του ελπίδα διαφυγής.

Η ταινία «Μακριά πετούν τα σύννεφα» έκλεψε τις εντυπώσεις στο 64ο Φεστιβάλ Καννών, εξασφαλίζοντας το Βραβείο της FIPRESCI, αλλά και Εύφημο Μνεία από την Οικουμενική Επιτροπή. Επίσης όταν η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης την απέσυρε, θέλοντας να υποβιβάσει το κύρος της διοργάνωσης, λέγοντας χαρακτηριστικά πως ο διαγωνισμός Όσκαρ πρόκειται για παιχνίδι νηπιαγωγείου για τα πρωινά της Κυριακής.

*Ο σκηνοθέτης έχει αφιερώσει την ταινία, στην μνήμη του φίλου του Μάτι Πελονπάα.


Τις υπόλοιπες ταινίες του κύκλου θα τις βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Κύκλος Προβολών: Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας

Πέμπτες στις 9.30μ.μ.

Κύκλος Προβολών στην ανακαινισμένη αίθουσα προβολών του Κοινωνικού Κέντρου Πάτρας:

**************************************
Οι Πολλαπλές Πτυχές της Εργασίας
**************************************

__________________________________________
Κεφάλαιο Α’ – Η Ανάγκη για Αξιοπρέπεια
__________________________________________

_____________________________________
Κεφάλαιο Β’ – Η Χοάνη της Καριέρας
_____________________________________

______________________________________________
Κεφάλαιο Γ’ – Η «Υποχρέωση» στην Τεμπελιά
______________________________________________

  • 01/02 – Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας
    [Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1978 – 118′]
  • 15/02 – Υπάλληλοι / Clerks
    [Kevin Smith, 1994 – 92′]
  • 22/02 – Office Space
    [Mike Judge, 1999 – 89′]

_______________________________________________
Κεφάλαιο Δ’ – Η Ανεργία ως Πηγή Ματαίωσης
_______________________________________________

  • 01/03 – Δευτέρες με Λιακάδα / Los Lunes al Sol
    [Fernando León de Aranoa, 2002 – 113′]
  • 08/03 – Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ / I, Daniel Blake
    [Ken Loach, 2016 – 100′]
  • 15/03 – Συνοικία το όνειρο
    [Αλέκος Αλεξανδράκης, 1961 – 95′]

_______________________________________
Κεφάλαιο Ε’ – Η Επισφαλής Αφοσίωση
_______________________________________

  • 21/03 – Η Δεύτερη Μάνα / Que Horas Ela Volta?
    [Anna Muylaert, 2015 – 112′]
  • 29/03 – Η Ψυχή στο Στόμα
    [Γιάννης Οικονομίδης, 2006 – 111′]
  • 19/04 – Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ / Gosford Park
    [Robert Altman, 2001 – 131′]

______________________________________
Κεφάλαιο ΣΤ’ – Ατομικές Υπερβάσεις
______________________________________

  • 26/04 – Μοντέρνοι Καιροί / Modern Times
    [Charles Chaplin, 1936 – 87′]
  • 03/05 – Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα / Deux Jours, Une Nuit
    [Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne, 2014 – 95′]
  • 10/05 – Το Μεροκάματο του Τρόμου / Le Salaire de la Peur
    [Henri-Georges Clouzot, 1952 – 131′]

__________________________________
Κεφάλαιο Ζ’ – Συλλογικοί Αγώνες
__________________________________

  • 17/05 – Το Αλάτι της Γης / Salt of the Earth
    [Herbert J. Biberman, 1954 – 94′]
  • 24/05 – Οι Σύντροφοι / I Compagni
    [Mario Monicelli, 1963 – 126′]
  • 31/05 – Η Εργατική Τάξη Πάει στον Παράδεισο / La Classe Operaia Va in Paradiso
    [Elio Petri, 1971 – 125′]